Entradas

Mostrando entradas de marzo, 2022

Xulio López Valcárcel, poeta gallego (Galicia, España): dos poemas imprescindibles: A NAI y POEMA DOS DONS

XULIO LÓPEZ VARCÁRCEL (Lugo, 1953) Xulio López Valcárcel é licenciado en Dereito e Procurador dos Tribunais. Escritor de relatos, novelas e ensaios, así como artigos en prensa e radio sobre arte e literatura; con todo, aquí interésanos por ser un dos mellores poetas en lingua galega. Pertence á Xeración Poética dos Oitenta.  Autor con numerosos galardones, entre os que figuran o Premio Nacional de Poesía para menores de 25 anos, o Premio Guimaraes, en Portugal, o Premio "Celso Emilio Ferreiro" do Concello de Santiago de Compostela en 1979, o Premio "Antonio Tovar" en Orense, o Premio Miguel González Garcés (1993), o Premio "Irmandade do libro", outorgado pola Federación de libreros, (2002) e o Premio da Crítica de poesía galega en 1994 e 2004. A NAI A nai cando era nena soñaba veleiros brancos: interrogaba o porvir tecendo panos e cantos, (…) Peíños descalzos na herba e as canelas no orballo, buscando o seu rostro nas nubes ficaba suspensa en abraio, pensa...

CÉSAR VALLEJO: "LOS HERALDOS NEGROS". Este es uno de mis poemas favoritos

CÉSAR VALLEJO (Perú 1892-1938) Este poeta representa el carácter mestizo, la fusión de lo español y lo indio. Vivió en Europa desde 1923 y desde ese momento aúna en sus poemas la vanguardia y el compromiso.  Los heraldos negros , junto con  Poemas humanos  constituyen lo mejor de su obra. LOS HERALDOS NEGROS Hay golpes en la vida, tan fuertes... ¡Yo no sé...!  Golpes como del odio de Dios; como si ante ellos,  la resaca de todo lo sufrido  se empozara en el alma... ¡Yo no sé...!  Son pocos; pero son... Abren zanjas oscuras  en el rostro más fiero y en el lomo más fuerte.  Serán tal vez los potros de bárbaros Atilas;  o los heraldos negros que nos manda la Muerte.  Son las caídas hondas de los Cristos del alma  de alguna fe adorable que el Destino blasfema.  Esos golpes sangrientos son las crepitaciones  de algún pan que en la puerta del horno se nos quema.  Y el hombre... Pobre... ¡pobre! Vuelve los ojos, como...

La gran poeta gallega ROSALÍA de CASTRO y tres de sus preciosos poemas

ROSALÍA DE CASTRO  (Santiago de Compostela, 1837-Padrón, A Coruña, 1885)  É a máxima representante da poesía galega. Na súa obra aparece reflectida toda a natureza, sociedade e inxustiza sufrida polos habitantes de Galicia, ademais de transmitir os seus propios estados anímicos.  Da súa obra Cantares galegos escollemos os seguintes poema: PASENIÑO, PASENIÑO Paseniño, paseniño vou pola tarde calada de Bastabales camiño. Camiño do meu contento; i en tanto o sol non se esconde nunha pedriña me sento. E sentada estou mirando como a lua vai saíndo, como o sol se vai deitando. Cal se deita, cal se esconde mentras tanto corre a lúa sin saberse para donde. Para donde vai tan soia sin que aos tristes que a miramos nin nos fale nin nos oia. Que si oira e nos falara, moitas cousas lle dixera, moitas cousas lle contara. ¡PRA Á HABANA!                      Vendéronlle os bois,...

Octavio Paz: Dos cuerpos

       DOS CUERPOS Dos cuerpos frente a frente son a veces dos olas y la noche es océano. Dos cuerpos frente a frente son a veces dos piedras y la noche es desierto. Dos cuerpos frente a frente son a veces raíces en la noche enlazadas. Dos cuerpos frente a frente son a veces navajas y la noche relámpago. Dos cuerpos frente a frente son dos astros que caen en un cielo vacío.

Precioso poema de Juan Masoliver

Imagen
  Un poema muy bello, pero triste de Antonio Masoliver JUAN ANTONIO MASOLIVER ¿Quién que haya llegado a la edad de este poeta catalán (81 años) no se siente identificado con el contenido de este hermoso poema? Las palabras se han gastado para siempre Las palabras se han gastado para siempre. El cielo que habitamos ya no existe. Las casas se han poblado de vacío. Y yo soy los harapos de los días felices que recuerdo como un dolor que duele sin heridas. Fuimos sombras que el viento ha ido borrando. Somos charcas abandonadas en el tiempo. Todos los espejismos se han quebrado. Sólo queda el instante de las cruces. Enviar po